دنیا پر از رنج است ، با این حال درختان گیلاس هنوز هم شکوفهٔ میدهند . شاید همین زیباترین معجزه ِ زندگی باشد ؛ اینکه در میان تمام زخمها هنوز هم چیزیاست که میخواهد زنده بماند و بدرخشد . باد میوزد ، شاخهها میشکنند و باران بیامان میبارد ، اما بازهم در بهار ، آن شکوفه های کوچک و نازکدل از دل سرمایخاک سر برمیآوردند ، بی آنکه از تکرار درد بترسند .
آری ، جهان پر از اندوه است اما شاید راز نجات در همین باشد که یادبگیریم حتی از دل تاریکی نوری برای شکفتن خودمان بسازیم .
اگه یه روز گم شدم؛ توی روزای بارونی، کافه های چوبی، کتاب فروشی ها، موسیقی های کلاسیک و بیکلام، نور ماه و عطر چای هل و صدای جنگل، پیدام کن.
بعد از اینکه ساعتها درگیر نگریستن به خودش در آیینه بود گفت ؛ نجات دهنده مُرده است.
-کتاب کیمیاگر
آریایننیزمیگذرد؛ولیبهکندییکرودخانهیخزده .
داری خوب میشی یا به غم عادت میکنی ؟
نگاهم کرد و گفت؛
میدانی رنجِ تو از چیست؟
تو به آنچه نباید، بسیار میاندیشی....
پیچیدهای مثلِ رمزِ روزگار ، نه میفهمم رفتنت را ، نه مانَدنت را. یک روز دنیا بودی و تمامِ آرزو ، روز دیگر ، غریبه ای ناآشنا. حرفهایت ، مثلِ شعلهی شمع ، یک لحظه روشن، لحظهای خاموش. و من در این میان ، گم شدهام ، نه میدانم کی بودم ، و نه میدانم ، چه نقشی در این نمایش داشتم.